Tegen een goed spelend Torhout had VTB het voortdurend
moeilijk. Als ploeg moesten we, om een golfterm te gebruiken, met een
aanzienlijke ‘handicap’ kampen. De ploeg telt vrij veel jeugdige speelsters die
midden in de examens dobberen. Dat is altijd een vervelend gegeven. En Bauke,
gedreven zoals ze is, moest spelen met een pijnlijke schouder. En als bovendien
een fitte hoofdaanvaller achterwege blijft, dan blijken de mogelijkheden
beperkt.
We mistten compleet onze start door enkele bizarre
situaties. De mentale stabiliteit was ver te zoeken, en zo werden we van het
kastje naar de muur gespeeld. Met een gewijzigde ploeg kwam er vanaf set 2 beterschap.
VTB kreeg grip op de match, en kon Torhout een tegenstoot uitdelen. Toch voelde
iedereen aan dat we tot het einde het beste van ons zouden moeten geven.
Ondanks de 1-1 tussenstand viel het op dat VKT er
gemakkelijker in slaagde zich aan te passen aan veranderlijke situaties, en ook
meer als ploeg het spel luidop beleefde. Hierdoor beloonden de bezoekers zichzelf door de 3de set
binnen te halen met 15-25. VTB was blijkbaar toch niet van plan bij de pakken te
gaan zitten, en haalde alweer een beter niveau. Van zodra we via het midden of
de opposite konden aanvallen, werd de kans op puntenwinst alsmaar groter.
Helaas kon VKT weer bijbenen, en kwamen we op het einde
van set 4 in een typische thriller terecht, doorspekt met veel emotie en
opslagmissers aan beide zijden. Enig gebrek aan meeval ontzegde VTB minstens een punt
uit deze wedstrijd. Maar wanneer ik eraan denk dat we geruime tijd tegen een
degelijke ploeg hebben gespeeld met 2 kadetten tussen de lijnen, dan ebt mijn
ontgoocheling voor een groot stuk weg. Alleen moeten we ons meer manifesteren als ploeg, en
niet als zwijgzame individuen. Dat moet dringend beter worden.
Serge
Geen opmerkingen:
Een reactie posten