Samen met Koekelare zijn de Jumpers vorig seizoen
verdwenen uit 2de provinciale. Tegen Koekelare hebben we eerder een draak van
een wedstrijd gespeeld. Dit mocht geenszins opnieuw gebeuren. De reservewedstrijd was verraderlijk, want voor VTB ging het veel te gemakkelijk (met
uitzondering van set 3) . De illusie, dat we die lijn zouden kunnen doortrekken
tijdens de hoofdwedstrijd, was op zijn minst misplaatst, want zowat de ganse
basisthuisploeg zat nog op de bank.
VTB nam een bijzonder bleke start : geen beleving, geen
beweging, en flauwe opslagmissers. Een dubbele wissel bracht een beetje
beterschap, maar al begon onze ploeg enkele tekenen van leven te tonen, toch
was een eerste setverlies (25-21) onafwendbaar.
Een fors gewijzigde opstelling moest beterschap brengen.
Deze keer was de prikkel om te winnen er weer, en kon VTB de voorhamer
bovenhalen. Met een 19-25 werd het evenwicht hersteld. Niettemin bleef het moeilijk om tactische keuzes te
maken. De Middelkerkse libero speelde immers op 3 verschillende posities, en de
thuisploeg slaagde erin VTB pijn te doen met tal van plaatsballen. Dat we ons
daarin keer op keer verslikten, was soms moeilijk te vatten.
VTB begon weer de ‘unforced errors’ op te stapelen, onze
middenspeelsters bleven doorgaans gefrustreerd onbereikbaar, en de Jumpers
gingen logischerwijs en moeiteloos aan de haal met de 3de set (25-18). Dat
Sophie eventjes onopgemerkt als voorspeelster ging serveren J, bracht jammer genoeg geen soelaas.
(Anderhalve minuut later stond ze daar weer, en geen reactie bij de thuisploeg,
de tafel en de scheidsrechter!) Gelukkig gingen de kopjes niet naar beneden, en zorgde Bauke
als autoritaire kapitein ervoor dat iedereen bij de les bleef. Ondanks de achterstand had VTB nog een belangrijke troef
achter de hand : in tegenstelling tot het veel oudere Middelkerke, kon VTB nog
vers bloed in de strijd werpen. De Jumpers wilden liefst de wedstrijd zo snel
mogelijk afronden, maar ons team bleef keihard knokken. Terwijl de gewrichten
aan de overzijde van het net alsmaar meer begonnen te kraken, slaagden onze
freules er in extremis in de vierde set te winnen met 23-25. Enkele
mooie aanvallen door het midden en tevens van op de positie 2, alsook een
verhoogde opslagdruk, bleken hierbij van doorslaggevende aard.
Hoe vreemd kan een wedstrijd niet verlopen? Door die
nipte tussenzege ging alles plots moeiteloos. De Middelkerkse spelverdeelster
zag alle hoeken van het terrein, en diverse medespeelsters hadden hun
reactievermogen deels opgeborgen (vermoeidheid?). Daardoor kon VTB een vette
poot op de verdere evolutie houden, en dat resulteerde na wel 2 uren in een
8-15, en dus 2-3 eindoverwinning.
Hierdoor staan beide ploegen naast elkaar in de
rangschikking.
Misschien was het niet altijd mooi om te zien, maar met
vechtvolley kan je blijkbaar ook heel wat punten rapen.
Serge
Geen opmerkingen:
Een reactie posten