Daar Marie weer vochtige diepvriestemperaturen was gaan
opzoeken (ijsberenactiviteit), moesten diverse speelsters zich omnivalent
profileren. Bezoekers van dienst waren de Loppemse dames.
De eerste set was vrij inhoudloos. De bal over het net
krijgen, was bijna een zeker punt. Na een minimum aan rotaties mocht VTB zich
gelukkig prijzen met de eerste setwinst. Daarna werd komaf gemaakt met het 4-2-systeem. Voortaan
1 passeur dus. Daar de VTB’ers nog niet allemaal een vast functie
hebben, werd de mentale belasting sommigen iets teveel. Dit vertaalde zich soms
in algemene chaos, waarbij de ploeg het besef over posities volledig kwijt
speelde. En ondertussen geraakte Loppem alsmaar beter in de wedstrijd, vooral
qua opslag en receptie. De meeste time-outs moesten VTB weer in een juiste vorm
gieten om te kunnen verder ravotten. Na anderhalve knoeiset, maar niettemin een
2-0-voorsprong, was het welletjes. Om de rust te herstellen, stapte VTB weer over
naar het vertrouwde 4-2-spelletje.
Voor een bijna gek wordende libero Aurélie (was volop
crisiscoach voor anderen op het terrein zodat ze zichzelf niet meer kon
concentreren) betekende dit de spirituele bevrijding.
Eens we weer in een herkenbare organisatie belandden,
werd het een relatief koud kunstje om het laken definitief naar ons toe te
trekken.
Serge
Geen opmerkingen:
Een reactie posten