Regionale miniemen… en op weg naar onze tweede verre
verplaatsing, Ieper. We stonden met 4 op het veld waarvan 2 speelsters met een
pijnlijke achillespees! Zowel in de eerste als de tweede set stonden we vrij
snel achter. We waren een beetje verrast door de opslagen van bepaalde meisjes en
kregen geen controle over de recepties. Lukte dit dan toch, werd er mooi
gespeeld. Hier en daar eens een verre bal, dat iedere keer een punt opleverde.
Als je de match vergelijkt met vorige week zijn we weer
een stap verder. De meisjes bewogen veel meer, de passen werden beter gebracht
en ze bleven roepen! Maar het mocht niet baten, ook de tweede set verloren we
met 25-22.
De derde set was mooi begonnen. Nu stonden wij eens met
5-0 voor. Het vertrouwen groeide en blijkbaar kon de thuisploeg daar niet zo
goed mee om want zowel de supporters als de coach begonnen meer en meer te
roepen. Enkele wissels bij de tegenpartij
(toevallig de sterkste meisjes die op het veld kwamen??) waren het resultaat.
Toch hadden we een mooie voorsprong kunnen opbouwen, we stonden 16-2 4 voor…
Het lukte evenwel niet om die verdiende set te pakken!
Aangezien we 8 setballen hadden, kunnen we zeker
volleyballen. Het is alleen de afwerking, en ook de zenuwen die we onder
controle moeten krijgen.
Ik zal het verslag eindigen met de zelfde zin als het
vorig verslag. Ik heb er alle
vertrouwen in dat we als ploeg zullen blijven groeien en dat die tweede
overwinning snel komt.
Peggy
Geen opmerkingen:
Een reactie posten