Beide ploegen hadden vorige week met het grootste gemak
hun wedstrijd gewonnen. Deze ontmoeting zou dus veel interessanter worden. Oostende speelt met het +1-statuut, wat inhoudt dat er 1
à 2 oudere speelsters meespeelden.
Al snel bleek het verloop te lijken op een woelige zee.
Beide ploegen slaagden erin lange reeksen punten aan een stuk te winnen, maar
ook te verliezen. De eerste 3 setten eindigden dan ook met een klein
verschil (25-22, 21-25, 25-23). Set 3 hadden we kunnen winnen indien we hadden
blijven aanvallen. Het onbegrijpelijk overtoetsen van goede passen heeft ons
echter jammerlijk de das omgedaan.
Hermes begon alsmaar stabieler te spelen, en tot
overmaat van ramp begon bij VTB vanaf de
4de set alles spaak te lopen. Onze passeurs moesten hemel en aarde
verzetten om tot een opbouw te komen, maar dit mocht niet baten. Volleybal-technisch
moest VTB alsmaar meer voor Oostende buigen. Maar het schortte duidelijk ook
aan gedrevenheid bij diverse speelsters. Dat werkte frustrerend, zowel binnen
als buiten de lijnen. Vandaar de mededeling na afloop van de wedstrijd dat de
evidentie dat iedereen sowieso mag spelen even wordt bijgestuurd. Er zijn
enkele concrete afspraken gemaakt met betrekking tot het starten en volgen van
de trainingen. De speelkansen zullen worden gelinkt aan wat op training wordt
gepresteerd. Werken voor je kansen is trouwens ook een principe dat bij de
damesploegen wordt gehanteerd, en voor zowat de helft van de ploeg is dat nabije
toekomstmuziek.
Tot slot wil ik toch even in de verf zetten dat onze
spelverdelers in het bijzonder een pluim verdienen voor wat ze gepresteerd
hebben (ondanks enige negatieve input van op de Oostendse tribune).
Serge
Geen opmerkingen:
Een reactie posten